ArTTalent gelanceerd

IMG_6587 (5)Met ingang van 1 juli 2019 heb ik mijn eigen onderneming ArTTalent gelanceerd.
De dubbele TT (ArTTalent) is het symbool van de brug die ons, mensen en culturen verbindt. De brug brengt ons bij elkaar en kunst is zo’n brug. Het brengt ons bij elkaar. Onder de brug (TT) is ook een tunnel. Er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Er zijn altijd talloze mogelijkheden in het leven. Daar houd ik mij aan vast.

ArTTalent zegt ook nog iets over mijn navigeren tussen kunst en talen. Door mijn taalachtergrond kon ik talen nooit loslaten. Binnen mijn bedrijf verzorg ik ook NT2 -lessen. Daarvoor ben ik via de Contact pagina goed bereikbaar. Ben je nieuwsgierig naar mijn kunstwerken, dan kan je tijdens de Kunstroute op 14 en 15 september persoonlijk met mij en mijn werk kennis maken.
Voor meer info neem gerust Contact met mij op.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Welkom Collega – Atelierroute Putten

De Vreemde

De Vreemde

Kunst doe je samen. Als je met kunst bezig bent wil je dat ook met het publiek delen. Het publiek levert, zonder dat ze dat door heeft, een enorme bijdrage aan de kunstenaar. Niet alleen door het kopen van de kunstwerken maar ook door de waardering voor de kunst. Door de waardering word je bemoedigd om je talent en creativiteit verder te ontwikkelen.

Dit jaar was ik er ook aan toe om mijn eerste expositie te houden. Dat wilde ik via de Kunstroute Harderwijk doen. In februari heb ik me daarvoor opgegeven en in maart, na de ballotage, was ik gelijk toegelaten. Zodra dit achter de rug was sloeg de spanning en twijfel ineens toe. Red ik het fysiek om alles op tijd gereed te hebben en goed te organiseren? Hoe ga ik mijn werk presenteren en hoe verloopt het precies?

Ik heb tot nu toe nooit meegedaan aan de Kunstroute en wist niet wat ik daarvan kon verwachten. Eind mei, op zo’n twijfeldag of ik in september het red, viel onverwachts een uitnodiging in mijn postvak voor de Atelierroute in Putten. Dat was een mooie gelegenheid om alvast bij anderen een kijkje te nemen. Het thema was ‘Kwetsbaarheid’. Niet alleen mijn nieuwsgierigheid naar het verloop van de Atelierroute trok mij enorm maar, gezien mijn eigen kwetsbaarheid, was ook het thema overtuigend uitnodigend.

Zaterdag 1 juni werden wij vroeg wakker en arriveerden we al om 10:30 bij het eerste adres. Om nog wat info over de Atelierroute na te lopen sloegen wij de folder nog een keer open en we werden beiden vuurrood toen wij ontdekten dat wij, in ons enthousiasme, een half uur vóór de opening bij het adres stonden. ‘Weet je wat, we pakken dan het andere einde van de route’ – zei mijn man. Dus we reisden verder en we waren rond 11 uur bij een prachtige boerderij waar meerdere kunstenaars samen exposeerden. Daar werden wij o.a. door de kunstenares Marjan Loman, die dieren schildert en gespecialiseerd is in het schilderen van koeien, heel vriendelijk ontvangen. Haar persoonlijke verhaal over de geschiedenis van het ontstaan van haar werk heeft op ons diepe indruk gemaakt.
We hadden veel aspecten gemeen. Tijdens het bewonderen van haar verzorgde stukken werd onze aandacht afgeleid door een groep boomklevers die actief in de achtergrond op een boom op en neer gingen. Zoveel bij elkaar hebben we nog nooit gezien. Dat is voor een vogelschilder heel bijzonder.

In het centrum van het dorp was onze volgende stop. Daar hebben we weer bijzondere en mooie stukken mogen bewonderen van een groep kunstenaars die samen exposeerden.
Iets verder in een woonwijk kwamen wij bij het adres van Rosalien van den Hoek.  Het was een expositie bij haar thuis en dat was voor ons wat ongewoon om zomaar iemands huis binnen te stappen. Bij aankomst stond haar voordeur warm verwelkomend open en wachtte ons een verrassende woonkamer waar je echt je ogen uit kon kijken. Ze liet ons gevarieerde kunstwerken zien van schilderijen van vogels en portretten tot een zelfgemaakte salontafel en boekenkast. Ik kon er niet genoeg van krijgen. Maar toen ze vertelde dat ze nu voor het eerst met de Atelierroute meedeed verraste ze ons werkelijk. Haar stukken waren zo professioneel en haar presentatie was zo geroutineerd en hartelijk dat als ze dat niet had gezegd waren wij in de veronderstelling gebleven dat ze dit al jaren aan het doen was. Voor mij persoonlijk was het zeer bemoedigend om iemand te ontmoeten die ook voor het eerst aan een Atelierroute meedeed en haar huis zo voor het publiek open stelde.

We hebben veel meegekregen. Ook van de andere kunstenaars die wij die dag nog bezochten. Kunstenares Marianne Buitelaar verraste ons met mooie en bijzondere verhalen. Haar techniek en sprookjesachtige stukken vond ik buitengewoon interessant en waren voor mij weer een rijke inspiratiebron. Ze vertelde dat ze een keer wat kleuren op het doek schilderde en haar zoon het doek omdraaide en zei: ‘Mam, je hebt een vogel geschilderd.’ Want dat kwam tevoorschijn toen het doek op zijn kop stond.
Tijdens het gesprek met haar vertelde ik ook over mijn eigen looproute naar mijn werk. Zo heb ik haar in een hoekje van mijn hart laten kijken, waar door mijn omstandigheden nog veel frustratie, teleurstellingen en boosheid schuilt. Ze bemoedigde mij om door te gaan en misschien ook een keer een heel andere ijsvogel te schilderen: ‘Een ijsvogel met een rode kop die misschien rood is van boosheid.’

Bij het volgende adres waren we weer door een groep kunstenaars hartelijk ontvangen met de woorden: ‘Kijk wat wij hier SAMEN neer hebben kunnen zetten!’ (Teuni Vijge) Dat was zo mooi om te horen. Samen. Want kunst doe je samen. Zelfs als je denkt dat je niets aan dat kunstwerk toevoegt doe je het alsnog door het te bewonderen, ernaar te kijken of het te kopen. Hoeveel keer heeft het bij mij bemoedigend gewerkt als ik van iemand voor mijn schilderijen een compliment kreeg. Wat had ik daarna weer veel zin om te schilderen. Misschien was zo’n dag voor mij de meest productieve.
‘Blijf zoeken naar creativiteit en nieuwe ideeën.’ kreeg ik als wijze woorden mee.

IMG_6549 (2)Op de voormalige school van Veenhuizerveld, waar ook een groep kunstenaars gezamenlijk exposeerden, werd ik na een inspirerend gesprek door Gezina Bakker letterlijk voor de groep gezet: ‘Welkom collega!’ Dat was zo hartverwarmend en diep rakend dat ik zelfs een traantje moest laten van opluchting en blijheid.
Wat is het fantastisch om na 20 jaren wonen in Nederland, dus wonend in een ander land en cultuur dan je eigen, mijn plek te vinden maar vooral binnen gelaten te worden met een warm welkom en mezelf eindelijk thuis te kunnen en mogen voelen.
Dank jullie wel. Dank jullie voor het openen van de deur naar de vrijheid om te mogen vliegen als een vogel, want ‘Kunst kun je niet opdringen en blijf bij jezelf!’ (Citaat van Gezina Bakker)

Geplaatst in Kunst | Tags: , | Een reactie plaatsen

Pasen

Pasen - Lucas 24

Pasen – Lucas 24

Rust en vrede was die ochtend,
Niets leek ons bezorgend,
Wat je zag en zei zo zacht
Niemand hoorde…
Je fluisterde om de stilte niet te breken,
Misschien erover niet te spreken.
Ik hoorde toch je lieve stem
Hoe je praatte over Hem.

‘Hij is opgestaan!’
‘Heb ik je goed verstaan?’
‘Laat mijn twijfel maar gaan.’
Je herhaalde het bijna smekend,
Het was voor mij niet vanzelfsprekend.

‘Laat het mij maar zien,
Is Hij het misschien?’
‘Gaan wij samen?’
Ik moet mij schamen.
Hij is opgestaan!
Hij, mijn Heer!

Author – Tünde Snijders

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

De Vreemde (Deel I)

De vreemdeVer, heel ver hier vandaan – nog verder dan 4 landen – leefde eens een rijke man met zijn vrouw en drie zonen.
Op een dag zei de oudste zoon tegen zijn ouders: ‘Ik ga de wereld in om het mooiste meisje van de wereld als mijn vrouw te vinden.’ Na drie dagen en nachten gereisd te hebben kwam hij ineens in een land waar hij geen woord verstond van wat de mensen zeiden.
De mensen waren heel bescheiden, gastvrij en vriendelijk. Het kostte hem ook geen moeite om snel onderdak te vinden. De brede, uit hout gesneden kerkpoort met prachtige tulpenmotieven stond dag en nacht wijd open voor alle voorbijgangers.
Na een nacht uitgerust te hebben van de lange reis stond hij de volgende dag vroeg op om de stad te verkennen. De zon schitterde volop aan de hemel en hij dacht met volle hoop aan zijn toekomst.
‘Een mooie ochtend!’- haalde een engelen stem hem uit zijn dromen. ‘Ah…Dag.’ -antwoordde hij verward, niet wetend of de stem nu echt was of dat hij het in zijn dromen hoorde. Hij kneep zich in zijn arm om te voelen of hij wakker was. Daar stond ze voor hem, een knap meisje, wiens haren in de vroege ochtendzon honingkleurig schitterden. Hij kon zijn diepblauwe ogen niet van haar afhouden. Ineens, na lang staren, besefte hij dat hij de vrouw van zijn dromen gevonden had. Dolgelukkig en met volle vreugde trouwde hij met haar en keerde hij met zijn vrouw terug naar zijn land om daar samen lang en gelukkig te leven.

Ben je benieuwd hoe het verhaal verder gaat, kom dan over een poosje terug.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kleine dingen brengen groot geluk

De afgelopen periode was het hier weer even stil. Ik had niet de benodigde energie om mijn atelier te openen of om te schilderen. Door omstandigheden moest ik het weer uitstellen, tot maart.
Mijn website is regelmatig bezocht en dankbaar mag ik vertellen dat mijn site het afgelopen jaar 7797 keer is weergegeven vanuit 33 landen. Regelmatig krijg ik ook emails met complimenten over mijn werken, wat mij erg stimuleert. Laatst kreeg ik ook een berichtje van een meisje met een foto van mijn IJsvogel. Haar moeder heeft het voor haar als verassing gekocht. ‘Blije IJsvogel, 20x20 cm. Verkocht.Dat was zo passend bij haar. Ze is altijd zo vrolijk en blij.’ – schreef ook haar moeder mij in haar mailtje.

Wist ik tevoren, bij het schilderen van deze IJsvogel, dat het naar een lieve meid zal gaan en dat het zo mooi bij haar zal passen? Helemaal niet! En als je ook nog een foto van je werk terugkrijgt, wat maakt mij dat blij. Dus als je je werk met veel passie en plezier doet en er liefde in zet, krijgt je werk ook een liefdevolle plek. Hoe mooi is dat.

Deze kleine dingen geven mij veel bemoediging om ook als ik weinig energie heb, met mijn werk door te gaan. Zo heb ik, met een klein beetje hulp, weer een serie kaarten ontwikkeld. Speciaal voor mensen die geen grote dingen van je verwachten. Dus voor mensen voor wie je door kleine dingen een glimlach op hun gezicht kan geven. Mensen die de hele winter niet buiten kunnen, omdat ze slecht ter been zijn, of omdat ze ziek zijn en thuis of in het ziekenhuis liggen, of zomaar omdat je van iemand houdt.

Ken je iemand die ook zo blij is voor een klein gebaar?
Kies een mooi kaartje uit mijn assortiment en stuur het naar die persoon.
Je zult merken dat deze kleine dingen groot geluk brengen.

overzichtkaarten

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Licht in het donker

IMG_0134_1In 1995 reisde ik vanuit Boedapest naar Amsterdam. Het was augustus. ‘s Ochtends rond 8 uur stapte ik in het vliegtuig. Het was de eerste keer dat ik met een vliegtuig vloog en ook mijn eerste reis naar Nederland, dat maakte ook dat ik het best spannend vond. Maar als een jong volwassene, die nog sterk in haar kracht staat, vol met energie en hoop kon ik mijn zenuwachtige innerlijk snel tot rust brengen zodra wij in de lucht waren. Van boven genoot ik intens van alles wat waarneembaar was. Hoe hoger wij stegen hoe kleiner alles onder ons werd. De meeste indruk op mij maakte de felle vroege ochtendzon die alles bedekte wat je van boven zag. Tot wij West Duitsland en Nederland bereikten. In eens vlogen wij boven zachte schapenvachten en dan daalde het vliegtuig enige duizenden meters totdat wij ons in die schapenvacht bevonden. Het werd grijs. Alles. Alles rondom ons heen. Met starende, wijde ogen keek ik verbaasd rond hoe het felle licht en de zonneschijn in een ogenblik verdwenen was en plaats gaf aan die grijsheid in het hele universum, zover mijn ogen konden zien, dat kleurloze, donkere licht wat alles in somberheid en zware depressie bedekte.

We landden. Vlug oriënteerde ik mij en pakte mijn koffer en verliet de aankomsthal. Ik werd opgehaald door mijn verloofde en mijn toen nog toekomstige schoonvader. We stapten naar buiten en liepen richting de parkeerplaats om met de auto het laatste stuk naar het huis van mijn verloofde en zijn ouders af te leggen. Om mijn verwelkoming nog gezelliger te maken, of nog dramatischer te ervaren, begon het ook nog te regenen. In de auto kon ik door deze enorme indruk niet eens naar de nieuwsgierige vragen van mijn toen nog toekomstige schoonvader luisteren.
Hij was piloot. En dit was mijn eerste reis met een vliegtuig. Dus dan kan je je ook zeker goed voorstellen dat ik tot de bodem uitgevraagd was over mijn reiservaring. Ik kan geen woord herinneren van wat ik verteld had. Waarschijnlijk heb ik netjes, beleefd en bescheiden, zoals ik in die tijd nog was, fatsoenlijke antwoorden gegeven. Zo hoorde het toen, vooral bij de eerste ontmoeting.

Het was grijs. Het donkere, sombere laken bedekte alles rondom ons. In de verte, langs de snelweg, merkte ik de Nederlandse vlakte op. Zwart-witte koeien probeerden het hele landschap te sieren en af een toe trok een knappe reiger mijn aandacht. Het regende. Het was ochtend. Het was donker. En in de daarop volgende drie weken zijn er ook weinig zonnige dagen geweest. Als jij uit een land komt waar de hele zomer de zon zo sterk schijnt dat het soms zelfs 40 graden wordt, dan voel je bij zo’n grijs laken al gauw dat het donker domineert en je erin verdwijnt.

Maar om mijn goed geplande vakantie niet vertroebeld te hebben, heb ik elke dag dat het grijs en somber was iets rondom mij heen gezocht wat mooi en schitterend was. Wat mij licht gaf om deze weken gezellig door te komen. Een dagje Madurodam was zeker niet saai. Wandelen met vrienden door de binnenstad van Utrecht of uitwaaien in Hoek van Holland aan de Noordzee was even lichtgevend. Fietsen langs de Hierdense beek, waar langs je in die tijd nog het zachtjes kabbelen van het water kon horen, was even mooi. Hand in hand lopen met je verloofde en onverstoord langs de beek na zo veel tijd weer je eerste zoen krijgen, haalt je echt omhoog.

Pimpelmees, 20x20 cm. Vraagprijs €55.Drieëntwintig jaren zijn voorbij. Met zonneschijn en regen. Met donker en licht. De donkere dagen zijn weer aangebroken. Hier en daar zie je al de kerstverlichtingen de huizen en straten sieren. Het Kerstfeest is ook steeds dichterbij. Het ieder jaar terugkerende feest wat ons eraan herinnert dat er Licht is in het donker. De geboorte van onze Heer Jezus. Voor jou en mij. Voor ons allen, die dat nodig hebben. Met de ervaring van het verleden, levend in het nu en kijkend naar de toekomst, heb ik dat zeker nodig. Vind het licht, zie het licht in het donker, kleur het grijs en sier samen de omgeving.

We wensen jullie een kleurrijk, gezegend en vredevol Kerstfeest!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een hoopvolle toekomst

roodborstje (2)Mijn lieve oma hield heel erg van vogels. Ieder winter zorgde ze dat er iets lekkers voor deze schatten op de hangende vogelvoederplank klaar stond. Haar stem klinkt nog in mijn oren alsof het gisteren was, als het roodborstje zich toont is de winter aangebroken, zei ze altijd. Dus dat.

Het begint kouder te worden, wat niet zo aangenaam is voor mijn spieren en gewrichten. Nu ruim een jaar ‘loop’ ik met een rug hernia die niet alleen zeer invaliderend is maar ook beperkt het mij in mijn dagelijkse leven, ook in het schilderen. Maar toch, we redden het wel. Gelukkig kan ik mijn verwarming weer aanzetten zoals vorig jaar en het fleece-deken uit de kast halen als ik even op de bank moet rusten.

Ze zeggen dat het roodborstje het symbool is voor de hoop, zoals de duif dat is voor de vrede. Met volle hoop kijkend naar de toekomst gaan wij de winter tegemoet wachtend op de betere tijden zodat mijn lijf het iets makkelijker heeft.

Blije IJsvogel, 20x20 cm. Verkocht.Mijn activiteiten zullen niet minder zichtbaar worden. Inmiddels sta ik op Exto en ik heb de afgelopen periode van 30 kunstenaars een ballotage mogen ontvangen. Dankbaar en trots mag ik vertellen dat mijn schilderkunst op technisch niveau sterk beoordeeld is. Erg blij mee.  Naast de Exto ontwikkelingen heb ik sinds kort ook mijn eigen Facebookpagina.
En op 21 december veil ik live, voor al mijn vogelliefhebbers en volgers, deze prachtige ‘Wachtende IJsvogel’. Heb je interesse in dit schilderij, bezoek mijn Facebookpagina, like en deel en maak er kans op.
Met hoopvolle groeten,
van jullie (IJsvogel-) kunstenares

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De taal van het begrip

ijsbogelpaarIn september heb ik een prachtig ijsvogelpaar geschilderd. Toen ik ze naast elkaar heb gelegd, merkte ik dat ze met elkaar communiceren. Dat is juist wat ik heel graag in mijn relaties en contacten terug zie. Communicatie, begrip, inlevingsvermogen, allemaal termen die ons verbinden als wij dat op de juiste manier toepassen.
Een van mijn dochters is begonnen met Japans leren, de andere met Chinees. Het is nog een verborgen terrein waar dat toe zal leiden. Zo wist mijn moeder ook niet waar het toe zou leiden toen ik op 16 jarige leeftijd, in de keuken, bij kaarslicht, steeds de Engelse uitspraak aan het oefenen was. ‘De grenzen zijn dicht en we zullen in dit land niet zo gauw Engels sprekende mensen tegenkomen.’ – en zo schetste ze indirect een bijna kansloze toekomst voor mij in het communistische land, wat er al steeds treuriger uit zag. Mijn enthousiasme werd er niet minder door bij het horen van die opmerking, want toen ik die taal rondom mijn 10ᵉ voor het eerst hoorde heb ik aan mijn klasgenoten al gezegd dat ik met iemand ga trouwen met wie ik thuis Engels kan spreken. ‘Binnen een paar jaar zal ik me die taal eigen maken.’ – zei ik vastberaden.  En zo ging ik enthousiast verder met oefenen zonder dat ik zelf begreep wat ik aan het lezen was en zonder enig vermoeden dat ik ooit met een man zou trouwen met wie ik enkele jaren in het Engels zou spreken.

IJsvogel in avondlicht, 20x20 cm. Verkocht.

Bij mijn eerste schilderij was ik me er niet bewust van dat ik middels mijn schilderijen communiceer.  Ik hoef daarvoor geen woorden te gebruiken of geluiden. Veel geluid tijdens het schilderen hoor je ook  niet. Behalve het geluid van de kwastbewegingen, wanneer die mijn doek raken, komt er ook bijna geen geluid bij voor.  Middels mijn schilderijen communiceer ik in stilte en op een taal die door velen begrepen wordt.

Een kennis van ons vertelde laatst dat haar schoonouders in de kindertijd van haar man heel weinig met hem over emoties spraken. Zelfs nu niet, nu hij volwassen is. Op een dag, na een weer ingrijpende gebeurtenis, schreef de man een brief aan zijn ouders. Hij heeft de situatie erin beschreven en aangegeven wat het met hem heeft gedaan. Hij kreeg geen reactie. Wel een uitnodiging om met zijn familie een kopje thee bij hen te komen drinken. Tijdens die middag werd er weer geen woord over de situatie gerept. En zo gingen jaren voorbij. Er werd niet over emoties gesproken. Daardoor kon de man ook niet open zijn over zijn eigen emoties in zijn huwelijk.
Op een dag was de kennis van ons jarig. Haar schoonouders hebben aan haar, zoals ze het bij iedereen doen, een mooi bedrag in een envelop als cadeau geschonken. ‘Koop er iets leuks van.’ – zeiden ze. Nog dezelfde avond deed er zich weer een situatie voor waar ze zich heel erg aan gingen storen die in verband stond met het feit dat er nooit over emotionele gebeurtenissen gesproken werd. Dat het altijd weggestopt moest worden ‘in een zak’. De zak werd vol en ze konden het niet meer dragen. Ze zakten in elkaar.

Weet je wat? Zei de vrouw tegen hem: ‘We brengen het verjaardagscadeau in de envelop terug en zonder iets te zeggen gooien we het in hun brievenbus. Laten we dan afwachten wat dat met hen doet, of ze ons ooit zullen vragen waarom wij dat gedaan hebben. Zullen ze ook daarover zwijgen? Of leren ze dat het wel belangrijk is om ook over emoties te praten.’ Te communiceren, zeg maar … voor een beter onderling begrip.

Na weer hard gewerkt te hebben, heb ik voor jullie hier nu een paar abstracte schilderijen. Spreekt het je aan, laat een reactie hieronder achter!
skyline

Geplaatst in Kunst | 2 reacties

Mijn volwassen vogel

IJsvogel Robert, 20x20 cm. Verkocht.– Ze moet ook meekomen, kunt u dat nog met haar regelen? Want het is haar ding, ze is inmiddels volwassen. – zegt ze streng tegen mij via de telefoon. Ik zet mijn stem iets scherper zodat ze mijn eigen angst niet merkt.
– Ja, natuurlijk komt ze mee. Dat waren wij ook van plan en het is al geregeld.
– Prima, tot vanmiddag! – zegt ze en legt ze de telefoon neer.
En zo gingen wij met ons drietjes, ik, mijn dochter en mijn man, naar een overleg over mijn dochters vervolgopleiding, waar ze fouten hebben gemaakt en niets eraan wilden doen. Eenmaal in de auto had ik nog even de tijd om rustig over haar zinnen na te denken. Zo kwam mijn merelfamilie in mijn tuin weer in beeld.

Talloze keren kijk ik stilletjes uit mijn raam naar deze voorbeeld gevende vogels. Door observeren ben ik veel over hun eigenschappen te weten gekomen. Van nature zijn het schuwe bosvogels maar ze hebben zich inmiddels uitstekend aan de mensen weten aan te passen. Dagelijks tref ik ze in de vroege ochtend in mijn tuin hippend aan, in mijn gazon zoekend naar wormen. Nieuwsgierig volg ik ze vaak hoe ze met een scheve kop, met één oog scherp kijkend, opletten dat er geen vijand komt.
De meest spannende periode is wanneer ze met een mereljonkie arriveren. Soms laten ze de jonkies daar onder een struik schuilen. Tot ze leren vliegen.

Op een ochtend hoorde ik mijn mereljonkie –  die de vliegvaardigheid, naar mijn inzicht, helemaal onder de knieën had –  alleen in mijn tuin, alarmerend roepen.
– Een ekster! – riep ik en ik haastte me bijna over een paar schoenen struikelend naar de achterdeur. – Die kan zelf vliegen en zich redden! – zei mijn man onbezorgd. Voor mijn eigen geruststelling keek ik toch naar buiten. Daar zag ik het mereljonkie tegen de schutting aanvliegen en met een bezeerd vleugeltje op de grond neerploffen. Nog meer paniek. Voordat ik nog een stap kon doen verscheen de moeder merel plotseling op mijn schutting om hem te hulp te schieten.
– Dit is een echte moeder! – merkte ik op tegen mijn man.

Ook als wij vaak denken dat onze ‘vogel’ al lang volwassen is, is te hulp schieten in nood soms best verstandig.

IJsvogelpaar. 20x20 cm. Alleen vrouwtje is nog te koop.

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De IJverige Mier

appelsHier dan een plaatje dat ik ieder voorjaar dagelijks in mijn knusse tuin tegen kom, om precies te zijn op mijn vijf jonge appelbomen. Mijn gewoonte is om elke ochtend, voordat de zon mijn tuin bereikt, een rondje te doen. Het is plezierig voor mijn ogen om de verschillende struiken en planten te zien en al die groene tinten in de natuur te mogen ontdekken.

De topjes van mijn appelbomen zagen er weer niet zo gezond groen uit. De bladeren waren steeds bleker aan het worden en hier en daar verschenen al een paar okerkleurige bladeren. Als de vruchten, dus mijn appels, nog niet eens hun halve leeftijd bereikt hebben is het denk ik te vroeg om dode bladeren aan te treffen. Hiervoor hoefde ik mijn leesbril niet eens op te doen, want de drukte op de topjes van mijn appelbomen was niet te missen. Het zat vol met luizen en de mieren verzorgden ze ijverig. Dit moet op een doek – dacht ik ineens, maar dan iets treffender.
Zo schilderde ik weer een echte eyecatcher: De IJverige Mier
De IJverige Mier, 60x40 cm. Vraagprijs €175.

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , | 1 reactie