De Tevreden IJsvogel

IJsvogel TevredenNa mijn laatste Expositie in Zwolle heb ik de overgebleven schilderijen weer netjes aan mijn woonkamermuur teruggehangen. Telkens als ik in de kamer binnenstapte keek De Tevreden IJsvogel met verlangende blik richting mij. – Wat wil je? – vroeg ik mij dan af.
Iedere keer kwam dezelfde gedachte terug: het definitieve thuis voor dit schilderij zou echt Woonzorgcentrum De IJsvogel in Ermelo zijn.

Enige tijd geleden vertelde een kennis van mij dat in het Woonzorgcentrum De IJsvogel in Ermelo ouderen wonen. Door mijn ervaring met ouderen weet ik dat ze in deze fase van hun leven vaak tevreden zijn. Ze kunnen volop van kleine dingen genieten. Mijn oma was ook zo. Ik denk vaak aan haar terug ook als ik een vogel schilder. Wat kon ze van de vogels genieten. Ze leerde ons hoe wij hen ’s winters op de juiste manier konden voeren. Ze was vaak tevreden met haar leven. Ook wat dat betreft was ze een echt voorbeeld voor mij en dat voorbeeld heb ik beslist nodig. Want keer op keer merk ik dat het ontevreden gevoel in mij, net als in velen van ons, steeds de kop opsteekt. Met name als ik iets heel graag wil en dit om verschillende redenen niet kan.

Door het leven in het buitenland en door omstandigheden, kon ik geen afscheid nemen van mijn lieve, voorbeeldgevende oma. Hierdoor mis ik haar soms enorm. Dat kan erg machteloos voelen, wat ook snel een ontevreden gevoel creëert.

Tijdens het schilderen van deze ijsvogel heb ik mogen beseffen, dat alles een reden heeft, ook als niet alles goed loopt, dat er dan toch mooie dingen kunnen ontstaan. Daarvoor mag ik dankbaar zijn. Ondanks de omstandigheden tevreden zijn met alles,  zoals mijn Tevreden IJsvogel met zijn nieuwe thuis en de ouderen bij Woonzorgcentrum De IJsvogel met mijn prachtige IJsvogel.

IMG_7970 (3).JPG

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De Rode Loper

kunstroute 1aIn het vroege voorjaar kreeg ik het grote nieuws dat ik mee mocht doen met de Kunstroute Noordwest Veluwe. ‘Zou je een mooie vogelserie kunnen maken?’- kreeg ik als vraag mee van de ballotagecommissie. ‘Ja, zeker! ‘ – zei ik zo onopvallend mogelijk, mijn onzekerheid verbloemend. ‘Ik ben goed in ijsvogels schilderen, dan moet de rest ook lukken!’ – voegde ik het even hoopvol aan toe.

Nog dezelfde week heeft mijn mantelzorger mij naar Crea-Art in Apeldoorn gebracht waar ik voordelig een grote aantal doeken van klein tot groot aan heb geschaft. Ook mijn verfvoorraad heb ik mooi aangevuld. Zo ben ik snel met een serie Europese vogels aan de slag gegaan. Als de basis maar gelegd is, dan red ik de rest wel.

Tijdens mijn drie weken vakantie heb ik niets geschilderd. Thuiskomend in augustus moest er nog heel veel gebeuren. Het was voor mij vanzelfsprekend dat ik voor deze expositie niet tientallen gaten in mijn muur moest laten boren. Dus maar op zoek naar de juiste rails. Bij een vakspecialist heb ik de geschikte rails kunnen vinden die wij mooi aansluitend tegen het plafond op konden hangen en waarop ik middels het praktische ophangsysteem al mijn schilderijen kwijt kon. Voor het afdrukken van de uitnodigingen en kaarten heb ik bij een professioneel drukker aangeklopt.

De rode loper was een optie. Maar dat heb ik voor het laatste moment uitgesteld.
Een paar dagen voor de expositie heb ik toch bij Kwantum voor een rode loper gekozen. Ja, die moest wel uitgerold worden voor zo’n evenement. – ‘Kan ik u helpen?’ vroeg de medewerker bij de winkel. – ‘Ja, hoor, we zijn op zoek naar rode lopers.’- zei ik twijfelend. Want wat moet ik straks met zo’n stuk vloerkleed? – ‘Die hebben wij.’ –  zei de medewerker heel vriendelijk en behulpzaam. We zitten nog dubbel na te denken. Voor €4,50 kan ik een meter rode loper kopen, we hebben 4 meter nodig, dat is voor een evenement toch duur. En hebben we het echt nodig? Wat doen wij ermee na de Kunstroute? Door onze minimalistische mentaliteit denken wij nog een keer na. – ‘Heeft u al kunnen beslissen? –  vroeg de medewerker geduldig terwijl hij op nog geen meter van ons stond. – ‘U kijkt het geld uit mijn portemonnee.’ – zei ik lachend tegen de verkoper. – ‘Oh, nee, ik ga dan even weg en roept u mij maar als u klaar bent.’ – zei hij behulpzaam.
– ‘Bent u ook van de televisie?’ – vroeg hij nog snel tussendoor. – ‘Hoezo? Zien wij echt zo eruit?’ – Hij stapt nog een stapje dichterbij en kijkt ons erg aardig en vriendelijk aan. – ‘Vorige week waren er mensen voor rode lopers voor een tv-programma.’- zei hij nog steeds starend naar ons alsof wij grote sterren waren. – ‘Nee, nee, er zal een groot gebeurtenis bij ons plaatsvinden en daarvoor gaan wij de rode loper uitrollen.’

kunstrouteaDe rode loper is gelukt. Twee dagen voor de expositie renden we nog steeds heen en weer in ons huis. Hebben we genoeg koffie? Nog een thermoskan voor het atelier boven? Gaan wij voor de 12 extra theebekers? En de waterkan? Want stel je nog voor als het een vol huis wordt. Er moet nog een bos munt en een paar citroenen voor de frisdrank komen. De koekjes bakken we morgenavond. Guitar Duo Snijders, hebben jullie de stukken doorgenomen? En de duetten afgestemd?

De laatste uitnodigingen zijn ook verstuurd. Nu nog de sta-tafel opzetten.
Visitekaartjes? Check. Gastenboek? Check. Pennen? Check. De Kunstroute Vlag uithangen? Check. Rode loper? Uitgerold!

Om 10 uur gaat de bel. Is het al 11 uur of heeft iemand de tijd verkeerd begrepen?
Het was de koerier. De kaarten waren per Express geleverd. Want de bezorger had de kaarten die ruim op tijd besteld waren nog steeds niet bezorgd. De drukkerij was zo aardig om onze kaarten helemaal opnieuw te drukken en met urgentie te leveren. Één uur voor de opening waren de kaarten binnen.

Het zweet stond op onze ruggen van het rennen. Ik, herstellende van een dubbele rughernia, kreunde letterlijk van de pijn. Nog snel douchen. Waar is mijn nagelknipper? Ben je klaar met de föhn?
Alle vier personen van ons gezin spanden zich in voor dit evenement. Mijn man deed alle praktische zaken, zoals rails ophangen, inkopen doen, stofzuigen… Ik maakte de planning en stelde alles precies af, ook de hoogte van de rails, de hoogte van de schilderijen, de inrichting en al dat fijne werk. De meiden sprongen in waar nodig en ondertussen oefenden ze met hun klassieke gitaarstukken om zo goed mogelijk voorbereid te zijn voor een sfeervol evenement.

Om 11 uur gaat de bel.
Gelukkig was het onze buurvrouw. ‘Kijk gerust rond, ik ga snel mijn haar drogen.’
En na mijn buurvrouw stroomden de mensen binnen. Bekenden, onbekenden, Harderwijkers, Amsterdammers, uit Den Haag…

In twee dagen (14 en 15 september) hebben wij ongeveer 60 bezoekers te gast gehad. Vooral veel van mijn bekenden waren blij verrast met de vogelcollectie. De meesten wisten niet eens dat ik naast de ijsvogel ook andere vogels schilderde. Eén schilderij heeft ook een nieuwe eigenaar gevonden, ik heb een mooie IJsvogel verkocht en veel kaarten.

De rode loper was goed gebruikt. Door het zonnige weer is het ook schoon gebleven voor de volgende ronde! Dat zal niet lang op zich laten wachten want op 25 en 26 oktober zal mijn volgende expositie in Zwolle plaatsvinden. Wil je mijn rode loper uitproberen, je bent van harte welkom tijdens mijn expositie in Zwolle.
Vergeet je niet aan te melden via Contact.

kunstroute2a

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Voel de Vrijheid

Vrijheid is in het leven heel belangrijk.
Vrij voelen in de samenleving, ondanks alle drukte.
Vrij voelen in de maatschappij, ondanks het systeem.
Vrij voelen in je lichaam, ondanks de beperkingen.
Vrij voelen, ook als je geen mogelijkheden ziet.
Vrij voelen, ook als er geen kans voor de hand ligt.

Vrijheid is ruimte.
Ruimte biedt ontspanning.
Ontspanning geeft vrede.
Vrede leidt tot liefde.
Liefde is vrijheid.
Voel het.
(Tünde Snijders, 2 sept. 2019)

IMG_7736 (2)

Geplaatst in Gedicht | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

ArTTalent gelanceerd

20190404_161712Met ingang van 1 juli 2019 heb ik mijn eigen onderneming ArTTalent gelanceerd.
De dubbele TT (ArTTalent) is het symbool van de brug die ons, mensen en culturen verbindt. De brug brengt ons bij elkaar en kunst is zo’n brug. Het brengt ons bij elkaar. Onder de brug (TT) is ook een tunnel. Er is altijd licht aan het einde van de tunnel. Er zijn altijd talloze mogelijkheden in het leven. Daar houd ik mij aan vast.

ArTTalent zegt ook nog iets over mijn navigeren tussen kunst en talen. Door mijn taalachtergrond kon ik talen nooit loslaten. Binnen mijn bedrijf verzorg ik ook NT2 -lessen. Daarvoor ben ik via de Contact pagina goed bereikbaar. Ben je nieuwsgierig naar mijn kunstwerken, dan kan je tijdens de Kunstroute op 14 en 15 september persoonlijk met mij en mijn werk kennis maken.
Voor meer info neem gerust Contact met mij op.

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Welkom Collega – Atelierroute Putten

De Vreemde

De Vreemde

Kunst doe je samen. Als je met kunst bezig bent wil je dat ook met het publiek delen. Het publiek levert, zonder dat ze dat door heeft, een enorme bijdrage aan de kunstenaar. Niet alleen door het kopen van de kunstwerken maar ook door de waardering voor de kunst. Door de waardering word je bemoedigd om je talent en creativiteit verder te ontwikkelen.

Dit jaar was ik er ook aan toe om mijn eerste expositie te houden. Dat wilde ik via de Kunstroute Harderwijk doen. In februari heb ik me daarvoor opgegeven en in maart, na de ballotage, was ik gelijk toegelaten. Zodra dit achter de rug was sloeg de spanning en twijfel ineens toe. Red ik het fysiek om alles op tijd gereed te hebben en goed te organiseren? Hoe ga ik mijn werk presenteren en hoe verloopt het precies?

Ik heb tot nu toe nooit meegedaan aan de Kunstroute en wist niet wat ik daarvan kon verwachten. Eind mei, op zo’n twijfeldag of ik in september het red, viel onverwachts een uitnodiging in mijn postvak voor de Atelierroute in Putten. Dat was een mooie gelegenheid om alvast bij anderen een kijkje te nemen. Het thema was ‘Kwetsbaarheid’. Niet alleen mijn nieuwsgierigheid naar het verloop van de Atelierroute trok mij enorm maar, gezien mijn eigen kwetsbaarheid, was ook het thema overtuigend uitnodigend.

Zaterdag 1 juni werden wij vroeg wakker en arriveerden we al om 10:30 bij het eerste adres. Om nog wat info over de Atelierroute na te lopen sloegen wij de folder nog een keer open en we werden beiden vuurrood toen wij ontdekten dat wij, in ons enthousiasme, een half uur vóór de opening bij het adres stonden. ‘Weet je wat, we pakken dan het andere einde van de route’ – zei mijn man. Dus we reisden verder en we waren rond 11 uur bij een prachtige boerderij waar meerdere kunstenaars samen exposeerden. Daar werden wij o.a. door de kunstenares Marjan Loman, die dieren schildert en gespecialiseerd is in het schilderen van koeien, heel vriendelijk ontvangen. Haar persoonlijke verhaal over de geschiedenis van het ontstaan van haar werk heeft op ons diepe indruk gemaakt.
We hadden veel aspecten gemeen. Tijdens het bewonderen van haar verzorgde stukken werd onze aandacht afgeleid door een groep boomklevers die actief in de achtergrond op een boom op en neer gingen. Zoveel bij elkaar hebben we nog nooit gezien. Dat is voor een vogelschilder heel bijzonder.

In het centrum van het dorp was onze volgende stop. Daar hebben we weer bijzondere en mooie stukken mogen bewonderen van een groep kunstenaars die samen exposeerden.
Iets verder in een woonwijk kwamen wij bij het adres van Rosalien van den Hoek.  Het was een expositie bij haar thuis en dat was voor ons wat ongewoon om zomaar iemands huis binnen te stappen. Bij aankomst stond haar voordeur warm verwelkomend open en wachtte ons een verrassende woonkamer waar je echt je ogen uit kon kijken. Ze liet ons gevarieerde kunstwerken zien van schilderijen van vogels en portretten tot een zelfgemaakte salontafel en boekenkast. Ik kon er niet genoeg van krijgen. Maar toen ze vertelde dat ze nu voor het eerst met de Atelierroute meedeed verraste ze ons werkelijk. Haar stukken waren zo professioneel en haar presentatie was zo geroutineerd en hartelijk dat als ze dat niet had gezegd waren wij in de veronderstelling gebleven dat ze dit al jaren aan het doen was. Voor mij persoonlijk was het zeer bemoedigend om iemand te ontmoeten die ook voor het eerst aan een Atelierroute meedeed en haar huis zo voor het publiek open stelde.

We hebben veel meegekregen. Ook van de andere kunstenaars die wij die dag nog bezochten. Kunstenares Marianne Buitelaar verraste ons met mooie en bijzondere verhalen. Haar techniek en sprookjesachtige stukken vond ik buitengewoon interessant en waren voor mij weer een rijke inspiratiebron. Ze vertelde dat ze een keer wat kleuren op het doek schilderde en haar zoon het doek omdraaide en zei: ‘Mam, je hebt een vogel geschilderd.’ Want dat kwam tevoorschijn toen het doek op zijn kop stond.
Tijdens het gesprek met haar vertelde ik ook over mijn eigen looproute naar mijn werk. Zo heb ik haar in een hoekje van mijn hart laten kijken, waar door mijn omstandigheden nog veel frustratie, teleurstellingen en boosheid schuilt. Ze bemoedigde mij om door te gaan en misschien ook een keer een heel andere ijsvogel te schilderen: ‘Een ijsvogel met een rode kop.’

Bij het volgende adres waren we weer door een groep kunstenaars hartelijk ontvangen met de woorden: ‘Kijk wat wij hier SAMEN neer hebben kunnen zetten!’ (Teuni Vijge) Dat was zo mooi om te horen. Samen. Want kunst doe je samen. Zelfs als je denkt dat je niets aan dat kunstwerk toevoegt doe je het alsnog door het te bewonderen, ernaar te kijken of het te kopen. Hoeveel keer heeft het bij mij bemoedigend gewerkt als ik van iemand voor mijn schilderijen een compliment kreeg. Wat had ik daarna weer veel zin om te schilderen. Misschien was zo’n dag voor mij de meest productieve.
‘Blijf zoeken naar creativiteit en nieuwe ideeën.’ kreeg ik als wijze woorden mee.

IMG_6549 (2)Op de voormalige school van Veenhuizerveld, waar ook een groep kunstenaars gezamenlijk exposeerden, werd ik na een inspirerend gesprek door Gezina Bakker letterlijk voor de groep gezet: ‘Welkom collega!’ Dat was zo hartverwarmend en diep rakend dat ik zelfs een traantje moest laten van opluchting en blijheid.
Wat is het fantastisch om na 20 jaren wonen in Nederland, dus wonend in een ander land en cultuur dan je eigen, mijn plek te vinden maar vooral binnen gelaten te worden met een warm welkom en mezelf eindelijk thuis te kunnen en mogen voelen.
Dank jullie wel. Dank jullie voor het openen van de deur naar de vrijheid om te mogen vliegen als een vogel, want ‘Kunst kun je niet opdringen en blijf bij jezelf!’ (Citaat van Gezina Bakker)

Geplaatst in Kunst | Tags: , | Een reactie plaatsen

Pasen

Pasen - Lucas 24

Pasen – Lucas 24

Rust en vrede was die ochtend,
Niets leek ons bezorgend,
Wat je zag en zei zo zacht
Niemand hoorde…
Je fluisterde om de stilte niet te breken,
Misschien erover niet te spreken.
Ik hoorde toch je lieve stem
Hoe je praatte over Hem.

‘Hij is opgestaan!’
‘Heb ik je goed verstaan?’
‘Laat mijn twijfel maar gaan.’
Je herhaalde het bijna smekend,
Het was voor mij niet vanzelfsprekend.

‘Laat het mij maar zien,
Is Hij het misschien?’
‘Gaan wij samen?’
Ik moet mij schamen.
Hij is opgestaan!
Hij, mijn Heer!

Author – Tünde Snijders

Geplaatst in Gedicht, Kunst | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De Vreemde (Deel I)

De vreemdeVer, heel ver hier vandaan – nog verder dan 4 landen – leefde eens een rijke man met zijn vrouw en drie zonen.
Op een dag zei de oudste zoon tegen zijn ouders: ‘Ik ga de wereld in om het mooiste meisje van de wereld als mijn vrouw te vinden.’ Na drie dagen en nachten gereisd te hebben kwam hij ineens in een land waar hij geen woord verstond van wat de mensen zeiden.
De mensen waren heel bescheiden, gastvrij en vriendelijk. Het kostte hem ook geen moeite om snel onderdak te vinden. De brede, uit hout gesneden kerkpoort met prachtige tulpenmotieven stond dag en nacht wijd open voor alle voorbijgangers.
Na een nacht uitgerust te hebben van de lange reis stond hij de volgende dag vroeg op om de stad te verkennen. De zon schitterde volop aan de hemel en hij dacht met volle hoop aan zijn toekomst.
‘Een mooie ochtend!’- haalde een engelen stem hem uit zijn dromen. ‘Ah…Dag.’ -antwoordde hij verward, niet wetend of de stem nu echt was of dat hij het in zijn dromen hoorde. Hij kneep zich in zijn arm om te voelen of hij wakker was. Daar stond ze voor hem, een knap meisje, wiens haren in de vroege ochtendzon honingkleurig schitterden. Hij kon zijn diepblauwe ogen niet van haar afhouden. Ineens, na lang staren, besefte hij dat hij de vrouw van zijn dromen gevonden had. Dolgelukkig en met volle vreugde trouwde hij met haar en keerde hij met zijn vrouw terug naar zijn land om daar samen lang en gelukkig te leven.

Ben je benieuwd hoe het verhaal verder gaat, kom dan over een poosje terug.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kleine dingen brengen groot geluk

De afgelopen periode was het hier weer even stil. Ik had niet de benodigde energie om mijn atelier te openen of om te schilderen. Door omstandigheden moest ik het weer uitstellen, tot maart.
Mijn website is regelmatig bezocht en dankbaar mag ik vertellen dat mijn site het afgelopen jaar 7797 keer is weergegeven vanuit 33 landen. Regelmatig krijg ik ook emails met complimenten over mijn werken, wat mij erg stimuleert. Laatst kreeg ik ook een berichtje van een meisje met een foto van mijn IJsvogel. Haar moeder heeft het voor haar als verassing gekocht. ‘Blije IJsvogel, 20x20 cm. Verkocht.Dat was zo passend bij haar. Ze is altijd zo vrolijk en blij.’ – schreef ook haar moeder mij in haar mailtje.

Wist ik tevoren, bij het schilderen van deze IJsvogel, dat het naar een lieve meid zal gaan en dat het zo mooi bij haar zal passen? Helemaal niet! En als je ook nog een foto van je werk terugkrijgt, wat maakt mij dat blij. Dus als je je werk met veel passie en plezier doet en er liefde in zet, krijgt je werk ook een liefdevolle plek. Hoe mooi is dat.

Deze kleine dingen geven mij veel bemoediging om ook als ik weinig energie heb, met mijn werk door te gaan. Zo heb ik, met een klein beetje hulp, weer een serie kaarten ontwikkeld. Speciaal voor mensen die geen grote dingen van je verwachten. Dus voor mensen voor wie je door kleine dingen een glimlach op hun gezicht kan geven. Mensen die de hele winter niet buiten kunnen, omdat ze slecht ter been zijn, of omdat ze ziek zijn en thuis of in het ziekenhuis liggen, of zomaar omdat je van iemand houdt.

Ken je iemand die ook zo blij is voor een klein gebaar?
Kies een mooi kaartje uit mijn assortiment en stuur het naar die persoon.
Je zult merken dat deze kleine dingen groot geluk brengen.

overzichtkaarten

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Licht in het donker

IMG_0134_1In 1995 reisde ik vanuit Boedapest naar Amsterdam. Het was augustus. ‘s Ochtends rond 8 uur stapte ik in het vliegtuig. Het was de eerste keer dat ik met een vliegtuig vloog en ook mijn eerste reis naar Nederland, dat maakte ook dat ik het best spannend vond. Maar als een jong volwassene, die nog sterk in haar kracht staat, vol met energie en hoop kon ik mijn zenuwachtige innerlijk snel tot rust brengen zodra wij in de lucht waren. Van boven genoot ik intens van alles wat waarneembaar was. Hoe hoger wij stegen hoe kleiner alles onder ons werd. De meeste indruk op mij maakte de felle vroege ochtendzon die alles bedekte wat je van boven zag. Tot wij West Duitsland en Nederland bereikten. In eens vlogen wij boven zachte schapenvachten en dan daalde het vliegtuig enige duizenden meters totdat wij ons in die schapenvacht bevonden. Het werd grijs. Alles. Alles rondom ons heen. Met starende, wijde ogen keek ik verbaasd rond hoe het felle licht en de zonneschijn in een ogenblik verdwenen was en plaats gaf aan die grijsheid in het hele universum, zover mijn ogen konden zien, dat kleurloze, donkere licht wat alles in somberheid en zware depressie bedekte.

We landden. Vlug oriënteerde ik mij en pakte mijn koffer en verliet de aankomsthal. Ik werd opgehaald door mijn verloofde en mijn toen nog toekomstige schoonvader. We stapten naar buiten en liepen richting de parkeerplaats om met de auto het laatste stuk naar het huis van mijn verloofde en zijn ouders af te leggen. Om mijn verwelkoming nog gezelliger te maken, of nog dramatischer te ervaren, begon het ook nog te regenen. In de auto kon ik door deze enorme indruk niet eens naar de nieuwsgierige vragen van mijn toen nog toekomstige schoonvader luisteren.
Hij was piloot. En dit was mijn eerste reis met een vliegtuig. Dus dan kan je je ook zeker goed voorstellen dat ik tot de bodem uitgevraagd was over mijn reiservaring. Ik kan geen woord herinneren van wat ik verteld had. Waarschijnlijk heb ik netjes, beleefd en bescheiden, zoals ik in die tijd nog was, fatsoenlijke antwoorden gegeven. Zo hoorde het toen, vooral bij de eerste ontmoeting.

Het was grijs. Het donkere, sombere laken bedekte alles rondom ons. In de verte, langs de snelweg, merkte ik de Nederlandse vlakte op. Zwart-witte koeien probeerden het hele landschap te sieren en af een toe trok een knappe reiger mijn aandacht. Het regende. Het was ochtend. Het was donker. En in de daarop volgende drie weken zijn er ook weinig zonnige dagen geweest. Als jij uit een land komt waar de hele zomer de zon zo sterk schijnt dat het soms zelfs 40 graden wordt, dan voel je bij zo’n grijs laken al gauw dat het donker domineert en je erin verdwijnt.

Maar om mijn goed geplande vakantie niet vertroebeld te hebben, heb ik elke dag dat het grijs en somber was iets rondom mij heen gezocht wat mooi en schitterend was. Wat mij licht gaf om deze weken gezellig door te komen. Een dagje Madurodam was zeker niet saai. Wandelen met vrienden door de binnenstad van Utrecht of uitwaaien in Hoek van Holland aan de Noordzee was even lichtgevend. Fietsen langs de Hierdense beek, waar langs je in die tijd nog het zachtjes kabbelen van het water kon horen, was even mooi. Hand in hand lopen met je verloofde en onverstoord langs de beek na zo veel tijd weer je eerste zoen krijgen, haalt je echt omhoog.

Pimpelmees, 20x20 cm. Vraagprijs €55.Drieëntwintig jaren zijn voorbij. Met zonneschijn en regen. Met donker en licht. De donkere dagen zijn weer aangebroken. Hier en daar zie je al de kerstverlichtingen de huizen en straten sieren. Het Kerstfeest is ook steeds dichterbij. Het ieder jaar terugkerende feest wat ons eraan herinnert dat er Licht is in het donker. De geboorte van onze Heer Jezus. Voor jou en mij. Voor ons allen, die dat nodig hebben. Met de ervaring van het verleden, levend in het nu en kijkend naar de toekomst, heb ik dat zeker nodig. Vind het licht, zie het licht in het donker, kleur het grijs en sier samen de omgeving.

We wensen jullie een kleurrijk, gezegend en vredevol Kerstfeest!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Een hoopvolle toekomst

roodborstje (2)Mijn lieve oma hield heel erg van vogels. Ieder winter zorgde ze dat er iets lekkers voor deze schatten op de hangende vogelvoederplank klaar stond. Haar stem klinkt nog in mijn oren alsof het gisteren was, als het roodborstje zich toont is de winter aangebroken, zei ze altijd. Dus dat.

Het begint kouder te worden, wat niet zo aangenaam is voor mijn spieren en gewrichten. Nu ruim een jaar ‘loop’ ik met een dubbele rughernia die niet alleen zeer invaliderend is maar ook beperkt het mij in mijn dagelijkse leven, ook in het schilderen. Maar toch, we redden het wel. Gelukkig kan ik mijn verwarming weer aanzetten zoals vorig jaar en het fleece-deken uit de kast halen als ik even op de bank moet rusten.

Ze zeggen dat het roodborstje het symbool is voor de hoop, zoals de duif dat is voor de vrede. Met volle hoop kijkend naar de toekomst gaan wij de winter tegemoet wachtend op de betere tijden zodat mijn lijf het iets makkelijker heeft.

Blije IJsvogel, 20x20 cm. Verkocht.Mijn activiteiten zullen niet minder zichtbaar worden. Inmiddels sta ik op Exto en ik heb de afgelopen periode van 30 kunstenaars (Exto) een ballotage mogen ontvangen. Dankbaar en trots mag ik vertellen dat mijn schilderkunst op technisch niveau sterk beoordeeld is. Erg blij mee.  Naast de Exto ontwikkelingen heb ik sinds kort ook mijn eigen Facebookpagina.
En op 21 december veil ik live, voor al mijn vogelliefhebbers en volgers, deze prachtige ‘Wachtende IJsvogel’. Heb je interesse in dit schilderij, bezoek mijn Facebookpagina, like en deel en maak er kans op.
Met hoopvolle groeten,
van jullie (IJsvogel-) kunstenares

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De taal van het begrip

ijsbogelpaarIn september heb ik een prachtig ijsvogelpaar geschilderd. Toen ik ze naast elkaar heb gelegd, merkte ik dat ze met elkaar communiceren. Dat is juist wat ik heel graag in mijn relaties en contacten terug zie. Communicatie, begrip, inlevingsvermogen, allemaal termen die ons verbinden als wij dat op de juiste manier toepassen.
Een van mijn dochters is begonnen met Japans leren, de andere met Chinees. Het is nog een verborgen terrein waar dat toe zal leiden. Zo wist mijn moeder ook niet waar het toe zou leiden toen ik op 16 jarige leeftijd, in de keuken, bij kaarslicht, steeds de Engelse uitspraak aan het oefenen was. ‘De grenzen zijn dicht en we zullen in dit land niet zo gauw Engels sprekende mensen tegenkomen.’ – en zo schetste ze indirect een bijna kansloze toekomst voor mij in het communistische land, wat er al steeds treuriger uit zag. Mijn enthousiasme werd er niet minder door bij het horen van die opmerking, want toen ik die taal rondom mijn 10ᵉ voor het eerst hoorde heb ik aan mijn klasgenoten al gezegd dat ik met iemand ga trouwen met wie ik thuis Engels kan spreken. ‘Binnen een paar jaar zal ik me die taal eigen maken.’ – zei ik vastberaden.  En zo ging ik enthousiast verder met oefenen zonder dat ik zelf begreep wat ik aan het lezen was en zonder enig vermoeden dat ik ooit met een man zou trouwen met wie ik enkele jaren in het Engels zou spreken.

IJsvogel in avondlicht, 20x20 cm. Verkocht.

Bij mijn eerste schilderij was ik me er niet bewust van dat ik middels mijn schilderijen communiceer.  Ik hoef daarvoor geen woorden te gebruiken of geluiden. Veel geluid tijdens het schilderen hoor je ook  niet. Behalve het geluid van de kwastbewegingen, wanneer die mijn doek raken, komt er ook bijna geen geluid bij voor.  Middels mijn schilderijen communiceer ik in stilte en op een taal die door velen begrepen wordt.

Een kennis van ons vertelde laatst dat haar schoonouders in de kindertijd van haar man heel weinig met hem over emoties spraken. Zelfs nu niet, nu hij volwassen is. Op een dag, na een weer ingrijpende gebeurtenis, schreef de man een brief aan zijn ouders. Hij heeft de situatie erin beschreven en aangegeven wat het met hem heeft gedaan. Hij kreeg geen reactie. Wel een uitnodiging om met zijn familie een kopje thee bij hen te komen drinken. Tijdens die middag werd er weer geen woord over de situatie gerept. En zo gingen jaren voorbij. Er werd niet over emoties gesproken. Daardoor kon de man ook niet open zijn over zijn eigen emoties in zijn huwelijk.
Op een dag was de kennis van ons jarig. Haar schoonouders hebben aan haar, zoals ze het bij iedereen doen, een mooi bedrag in een envelop als cadeau geschonken. ‘Koop er iets leuks van.’ – zeiden ze. Nog dezelfde avond deed er zich weer een situatie voor waar ze zich heel erg aan gingen storen die in verband stond met het feit dat er nooit over emotionele gebeurtenissen gesproken werd. Dat het altijd weggestopt moest worden ‘in een zak’. De zak werd vol en ze konden het niet meer dragen. Ze zakten in elkaar.

Weet je wat? Zei de vrouw tegen hem: ‘We brengen het verjaardagscadeau in de envelop terug en zonder iets te zeggen gooien we het in hun brievenbus. Laten we dan afwachten wat dat met hen doet, of ze ons ooit zullen vragen waarom wij dat gedaan hebben. Zullen ze ook daarover zwijgen? Of leren ze dat het wel belangrijk is om ook over emoties te praten.’ Te communiceren, zeg maar … voor een beter onderling begrip.

Na weer hard gewerkt te hebben, heb ik voor jullie hier nu een paar abstracte schilderijen. Spreekt het je aan, laat een reactie hieronder achter!
skyline

Geplaatst in Kunst | 2 reacties

Mijn volwassen vogel

IJsvogel Robert, 20x20 cm. Verkocht.– Ze moet ook meekomen, kunt u dat nog met haar regelen? Want het is haar ding, ze is inmiddels volwassen. – zegt ze streng tegen mij via de telefoon. Ik zet mijn stem iets scherper zodat ze mijn eigen angst niet merkt.
– Ja, natuurlijk komt ze mee. Dat waren wij ook van plan en het is al geregeld.
– Prima, tot vanmiddag! – zegt ze en legt ze de telefoon neer.
En zo gingen wij met ons drietjes, ik, mijn dochter en mijn man, naar een overleg over mijn dochters vervolgopleiding, waar ze fouten hebben gemaakt en niets eraan wilden doen. Eenmaal in de auto had ik nog even de tijd om rustig over haar zinnen na te denken. Zo kwam mijn merelfamilie in mijn tuin weer in beeld.

Talloze keren kijk ik stilletjes uit mijn raam naar deze voorbeeld gevende vogels. Door observeren ben ik veel over hun eigenschappen te weten gekomen. Van nature zijn het schuwe bosvogels maar ze hebben zich inmiddels uitstekend aan de mensen weten aan te passen. Dagelijks tref ik ze in de vroege ochtend in mijn tuin hippend aan, in mijn gazon zoekend naar wormen. Nieuwsgierig volg ik ze vaak hoe ze met een scheve kop, met één oog scherp kijkend, opletten dat er geen vijand komt.
De meest spannende periode is wanneer ze met een mereljonkie arriveren. Soms laten ze de jonkies daar onder een struik schuilen. Tot ze leren vliegen.

Op een ochtend hoorde ik mijn mereljonkie –  die de vliegvaardigheid, naar mijn inzicht, helemaal onder de knieën had –  alleen in mijn tuin, alarmerend roepen.
– Een ekster! – riep ik en ik haastte me bijna over een paar schoenen struikelend naar de achterdeur. – Die kan zelf vliegen en zich redden! – zei mijn man onbezorgd. Voor mijn eigen geruststelling keek ik toch naar buiten. Daar zag ik het mereljonkie tegen de schutting aanvliegen en met een bezeerd vleugeltje op de grond neerploffen. Nog meer paniek. Voordat ik nog een stap kon doen verscheen de moeder merel plotseling op mijn schutting om hem te hulp te schieten.
– Dit is een echte moeder! – merkte ik op tegen mijn man.

Ook als wij vaak denken dat onze ‘vogel’ al lang volwassen is, is te hulp schieten in nood soms best verstandig.

IJsvogelpaar. 20x20 cm. Alleen vrouwtje is nog te koop.

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De IJverige Mier

appelsHier dan een plaatje dat ik ieder voorjaar dagelijks in mijn knusse tuin tegen kom, om precies te zijn op mijn vijf jonge appelbomen. Mijn gewoonte is om elke ochtend, voordat de zon mijn tuin bereikt, een rondje te doen. Het is plezierig voor mijn ogen om de verschillende struiken en planten te zien en al die groene tinten in de natuur te mogen ontdekken.

De topjes van mijn appelbomen zagen er weer niet zo gezond groen uit. De bladeren waren steeds bleker aan het worden en hier en daar verschenen al een paar okerkleurige bladeren. Als de vruchten, dus mijn appels, nog niet eens hun halve leeftijd bereikt hebben is het denk ik te vroeg om dode bladeren aan te treffen. Hiervoor hoefde ik mijn leesbril niet eens op te doen, want de drukte op de topjes van mijn appelbomen was niet te missen. Het zat vol met luizen en de mieren verzorgden ze ijverig. Dit moet op een doek – dacht ik ineens, maar dan iets treffender.
Zo schilderde ik weer een echte eyecatcher: De IJverige Mier
De IJverige Mier, 60x40 cm. Vraagprijs €175.

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , | 1 reactie

De kunst van het evenwicht

bloemKijk ernaar en zie, zie wat ik zie
Kijk er dieper naar en voel wat ik voel
Zie je wat ik zie, voel je wat ik voel?

Het donker, het licht,
Het groen, het geel,
Het blauw en paars
Het wit en het zwart
Bedekt mijn doek.
Het doek dat leeft.

Zie je wat ik zie, voel je wat ik voel?
Kijk dieper, dieper dan je denkt.
Zie wat ik zie, voel wat ik voel.

Je hebt het nodig.

Door: Tünde Snijders

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De vliegende IJsvogel

Enkele weken geleden vroeg een kennis van mij waarom de vogels op mijn schilderijen stil zitten. De vraag kwam als een verrassing. Ik heb er niet echt over nagedacht maar het is wel een zeer treffende vraag geweest want de dagen daarna kon ik het niet uit mijn hoofd zetten.

Stil zitten in het leven kan verschillende oorzaken hebben. Soms kan je stil zitten doordat je geen weg voor je ziet, of juist meerdere wegen ziet en niet weet welke weg je moet kiezen. Zo was het voor mij bijvoorbeeld toen ik voor een studiekeuze stond. Mijn interesses waren zo breed dat ik geen keuze kon maken. Het lijkt bijna erfelijk te zijn, alsof de geschiedenis zich toch onopgemerkt herhaalt. Mijn dochter stond vorig jaar ook voor haar studiekeuze. Haar interesses zijn net zo breed, of misschien nog breder dan die van mij. Wat kan een moederhart blij zijn als ze haar weg toch vindt en verder vliegt.

Mijn vogels zaten stil… Zagen ze de weg niet? Hadden ze te veel wegen voor zich? Zaten ze de kat uit de boom te kijken? Waren ze te lui of te zwak om te vliegen? Verlamd door de kou of de winter?

Ik zie vaak, vooral in het voorjaar, insecten, lieveheersbeestjes in de zon zitten tot ze op kracht komen. Vogels hebben zeker ook een reden om stil te zitten. Het mereljonkie in mijn tuin moest vorig voorjaar van zijn moeder stil zitten. Als hij dat niet deed was de kans groot dat de kat hem opmerkte en hem kwam halen. Geen leuke gedachte en het zou geen prettig uitzicht voor mijn raam zijn. Hij zat dus ook dagen stokstijf, stil verscholen onder mijn tuinstoel. Zelfs toen een ekster boven hem cirkelde bleef hij stil en de ekster kon hem, tot zijn moeders vreugde, niet opmerken.

De Vliegende IJsvogel. Verkocht.Soms is het erg nuttig om stil te zitten. Je komt niet alleen op kracht maar je trekt ook geen gevaar aan. Ik houd van praten en vaak zeg ik ook wat ik denk. Het is niet altijd handig, vooral niet als men doet alsof hij je begrijpt en wat je zegt toch tegen jou gaat gebruiken. Oei, wat kan mij dat verlammen!

Hoe vaak verlammen wij anderen ook met zo’n gedrag. Dan is het stil zitten nuttig om weer op kracht te komen zodat je de vleugels weer uit kan slaan. Deze vliegende ijsvogel is al sterk genoeg!

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , | 2 reacties

De lente komt

roodborstJe zou denken dat er na een zware donkere periode snel lichtpuntjes komen. Maar begin maart begon het ineens te vriezen. Ik kreeg er veel last van.
Mensen die mij kennen weten dat ik energiebewust leef. Ik ben zelfs vrijwilligster bij een lokale initiatiefnemer die onder andere met zonneparken middels een postcoderoos en/of deelnemingen de stad onafhankelijk van grote energiebedrijven wil krijgen met lokaal opgewekte groene stroom. Omdat ik zelf in een zwakke periode verkeer kon ik niet anders dan nu toch mijn verwarming een graadje hoger te zetten. Ook om mijn schuldgevoel te remmen en mijn rekening niet torenhoog op te jagen trok ik overdag mijn fleece badjas over mijn kleren aan.

Niet iedereen kan zich redden in zulke barre omstandigheden. Op Facebook kwam ineens een hartverscheurende foto voorbij. Een prachtige ijsvogel lag bevroren onder het ijs. De ijsvogel is dagelijks afhankelijk van open water om bij zijn voedsel te komen. Maar de sloot was ineens volledig bevroren. Een wak gaf hem hoop en heeft hem naar die plek gelokt. Hij is onder het ijs terechtgekomen en kon de weg er onder uit niet meer vinden. De honger heeft hem in gevaar gebracht en zijn leven geëist.

De volgende dag kwam er weer een foto in het nieuws voorbij. Twee kinderen hebben een ijsvogel van het ijs gered. Hulp voor deze vogel kwam net op tijd.
Weer een dag later was ik zelf op zoek naar geschikte foto’s voor een toekomstig project en trof ik een groep ijsvogelliefhebbers aan die bij een meer of sloot in kleine groepjes afwisselend, dag en nacht, bivakkeerden om een gedeelte van het door de vorst bedreigde water ijsvrij te houden.
Ineens kreeg ik het warm. Ook in mijn hart. Wat is er mooier dan te mogen ervaren dat er mensen zijn die zich inleven in de ander en ook in barre omstandigheden ‘de wacht houden’ voor een nobel doel. Deze prachtige ijsvogels hoeven zich nu geen zorgen te maken.

Voor diegene die de lichtpuntjes nog niet zien, die nog alleen strijden of eenzaam zijn heb ik symbolisch dit schilderij gemaakt, nu een 50 x 50 cm IJsvogel. Een prachtige, onder de zon schitterende ijsvogel die zijn kracht van boven haalt. Om met lichtpuntjes te kunnen overleven (Psalm 121).
De lente komt!

IJsvogel Jan, 50x50 cm. Niet beschikbaar.

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/03/04/alsof-de-ijsvogel-in-volle-vlucht-bevroren-is-a1594356

https://www.ad.nl/binnenland/otto-5-en-roemer-7-geven-vastgevroren-ijsvogeltje-weer-de-vrijheid~a6ca03b2/

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Drie nieuwe stukken

Papegaaiduiker 20x20 cm. Verkocht.Het is snel gegaan sinds mijn eerste blog. Inmiddels zijn er 2 donkere wintermaanden voorbij met veel lichtpunten. Eind november heb ik meegedaan aan een schildersretraite die erg verrijkend was.

Begin januari heb ik tijdens een verloting van het Stadsmuseum Harderwijk, tot mijn grote vreugde, één van de 5 catalogi van het werk van kunstenaar Vilmos Huszár gewonnen. Hij was een Hongaar die voor de schilderkunst in 1905 naar Nederland was gekomen. Ook was hij één van de grondleggers van De Stijl en heeft hij lang in Hierden gewoond en gewerkt. In 2017 is het jubileumjaar van De Stijl gevierd onder de naam Van Mondriaan tot Dutch Design waarbij het Stadmuseum Harderwijk een expositie gewijd heeft aan deze bijzondere inwoner van de gemeente.
Wist je dat de unieke ambtsketen van de burgemeester van Harderwijk door Vilmos Huszár ontworpen en gemaakt is?
Zijn leven en indrukwekkende werken zijn een inspiratie en stimulans voor mij om mezelf verder in de schilderkunst te verdiepen.

Blauwborst, 20x20 cm. Niet te koop.

Ik mag ook dankbaar zijn dat mijn website de afgelopen periode druk bezocht werd en wereldwijde bekendheid heeft gekregen. Zo heb ik bezoekers  uit 17 landen op mijn site gehad, uit o.a. de VS, Canada, Australië, China, Rusland, Brazilië en Nieuw Zeeland. Ook ontvang ik regelmatig positieve reacties van vogelliefhebbers die mijn schilderijen treffend vinden.
Pimpelmees, 24x18 cm. Niet te koop.Vandaag heb ik 3 prachtige nieuwe stukken aan mijn vogelcollectie toe mogen voegen. Een levensechte papegaaiduiker, een opvallende en kleurrijke witsterblauwborst mannetje en een nieuwsgierige pimpelmees.
Hier kan je ze alle drie bewonderen.
Veel kijkplezier!

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Mijn Glasvlinder

Eind vorig jaar kwam mijn ‘schildersvriendin’ langs om weer gezellig met mij en mijn dochters te schilderen. Om mijn onzekerheid te verbloemen, heb ik voorafgaand een goedkoop schildersdoek gekocht. Na een urenlange zoektocht op internet naar een onderwerp heb ik mijn doek voorbereid. Ik heb bewust een simpel onderwerp gekozen. Het moest iets met vleugels zijn, eenvoudig in kleur en makkelijk te schilderen. Door mijn lichamelijke onzichtbare beperkingen zocht ik naar een kwetsbaar, maar wel prachtig insect of vogel, die door zijn vleugels van zijn vrijheid kon genieten. Het moest geen gewoon, alledaags onderwerp worden. Na veel zoeken trof ik op een Japanse site een bijzondere, voor mij nog onbekende, maar wel erg tedere en kwetsbare vlinder aan.

glasvlinder

Ik kopieerde snel de zonder copyright verschenen foto. Vervolgens plakte ik de Japanse tekst eronder in Google vertalen. ‘Glasvlinder’ – kreeg ik als vertaling terug. De vleugels leken erg transparant, het kon wel iets met glas te maken hebben, maar voor de zekerheid vroeg ik mijn man of hij de term glasvlinder kende. Na zijn bevestiging begon ik het haastig met dikke contouren op mijn canvas over te nemen.
Zodra ik de vlindervorm op mijn doek had wist ik dat ik die middag mezelf voldoende kon vermaken. Mijn vriendin arriveerde en ik begon trots te werken aan mijn schilderij. Met enige twijfel en onzekerheid pakte ik mijn kwast. Uit mijn ooghoek wierp ik af en toe een blik naar haar, hoe ze routinematig de kwast in de verf depte en hoe ze de verf met snelle bewegingen op het doek zette. 

We praatten over van alles en nog wat, zoals wij dat vaker bij dit soort ontmoetingen doen. Ze vertelde over haar werk en dat ze graag op donderdagen een schildercursus wilde volgen. Ik treuzelde verder met mijn schilderij. Ik wist niet waar ik naar moest zoeken om een schaduweffect op het doek te krijgen.
Na enige tijd was ik op en ik merkte dat ik steeds meer praatte dan werkte. Inmiddels weet ik van mezelf dat ik, als ik te veel praat, oververmoeid ben door het te lang zitten. Mijn spieren verstijven door de stijgende zenuwpijn en ik kan me niet meer concentreren. We stopten met schilderen en zijn het eten gaan voorbereiden.

Ik bewonderde het schilderij en de schilderskwaliteiten van mijn vriendin en vroeg haar om naar mijn schilderij te kijken. ‘Het ziet er goed uit’ – zei ze, ‘maar je zou iets aan de dikke contourlijnen kunnen doen, iets subtieler maken.’ Ik keek twijfelend naar mijn doek en concludeerde dat ze helemaal gelijk had. ‘Ik zal het de volgende keer verbeteren.’ – gaf ik aan en we sloten onze middag met een lekkere zelfgemaakte pizza af.

Geplaatst in Kunst | Tags: , , , | Een reactie plaatsen